Video

Procedemento da autopsia

Procedemento quirúrxico (Maniobras básicas). 

Despois de determinar a somatometría (talla, perímetros corporales e lonxitude do pé de ser necesario), e estando completamente desnudo o corpo  procederase a realizar unha incisión no cuero cabelludo, seguindo la línea biauricular (de orella a orella e pasando pola parte máis alta do cráneo), Despegaránse os colgajos anterior e posterior, logo con serra eléctrica circular ou segueta manual  cortase e separaase a calota (porción alta o bóveda craneal), en forma de corona para visualizar o contido do craneano e describir os hallazgos, así mesmo extraer o órgano encefálico. Tamén se realizará una incisión tóraco-abdominal, mediana anterior polo xeral da base do cuello hasta a sínfisis da pubis e en casos necesarios prolongarase hasta por debaixo do mentón (casos de lesións no cuello), extraendo ademáis o plastrón esternal,  permitiranos examinar os órganos en cavidades torácicas e abdominales, ademáis de extraer os órganos para outros procedementos complementarios. Concluida a revisión integral suturaranse as incisións antes descritas e finalmente lavar por completo o cadáver ou embalsamar se é requerido.

Historia

A  primeira definición clásicas dos signos do falecemento débese a Hipócrates no seu libro De morbis, onde describe as modificacións da cara no inmediato periodo post mortem: facies hopocrática.

A medicina legal aparece por primeira vez en Alemania no siglo XVI: a Ley Carolina promulgada por Carlos V en 1532 obliga a expertos en medicina (esencialmente barbeiros-ciruxiás da época)  a intervir sobre os cadáveres en caso de homicidio voluntario ou involuntario, impoñendose unha pena proporcional as lesions.

En 1536, Francisco I de Francia redacta para o duque de Bretaña unha orde organizando o inicio da medicina legal.

Jean Jacques Bruhier realizou en 1742 os primeiros traballos sobre inhumacións prematuras, recollendo 189 casos de enterramentos en vida. Como consecuencia, hacia 1793 creáronse en Alemania e Italia as cámaras mortuorias de espera. Neste mismo siglo o científico alemán Georg Christoph Lichtenberg describiu  as figuras de Lichtenberg, un importante  hallazgo que porteriormente tería relevancia como signo de resplandor no estudo de cadáveres. Ademáis, Xavier Bichart fixo interesantes descripcións sobre o proceso da norte e elaborou o que logo seria conocido como trípode be Bichat das funcións vitais: a circulación, a respiración e a función nerviosa. Asimesmo, Pierre Hubert Nysten enunciou as leis da rixidez cadavérica que levan o seu nome. Jean-Jacques Belloc é considerado o creador da medicina legal en Francia.

Subdisciplinas

Medicina legal clínica

Efectúa prácticas relacionadas con evaluacións medicas a personas vivas.

Dictamina sobre lesiones personales: determina mediante examen médico e o daño que un agresor ocasiona a integridade persoal dun individuo (lesións).

Evalua se unha persoa puido ser víctima dunha agresión sexual.

Patoloxía forense

Realizar necropsias médico-legales para establecer a causa da morte e recoller indicios que orienten ao investigador, así como individualizar a persoa. Efectúa necropsias médico-legales a cadáveres exhumados por orde de autoridade competente.

Psiquiatría e psicolxía forense

A psiquiatría determina en moitos casos a imputabilidade do sospeitoso e a psicoxía determina secuelas deixadas por agresión sufridas pola víctima o estado do  individuo ao agredir.

Odontoloxía forense

Determina lesións personales na cavidade bucal, dictamina sobre a idade cronolóxica e identifica a personas falecidas mediante a comparación da sua dentadura coa ficha dental.

Antropoloxía forense

Realiza análisis e interpretacións dos restos óseos con fins de identificación –cando fora posible-: restauración e reconstrucción cráneo-facial. Realiza análisis arqueolóxico de restos para determinar a idade.

Histopatoloxía forense

Realiza estudos de células e texidos para determinar a presenza o desenrrolo de procesos patolóxicos que puideran incidir en casos cuyo contexto debe ser aclarado desde a perspectiva médico-legal. 

Introdución

A medicina forense, tamén chamada medicina legal, xurisprudencia médica ou medicina xudicial, é rama da medicina que aplica todos os conocementos médicos e biolóxicos necesarios para a resolución dos problemas que plantea o dereito.

O médico forense auxilia a xuices e tribunales na administración de xustiza, determinando a orixe das lesións sufridas por un ferido ou a causa da norte mediante un examen dun cadáver.

O médico especialista nesta área recibe o nome de médico legista ou médico forense.